+ Chocolate covered secrets +

I just realize how excited people must have been when they know they're gonna have their own child.
It makes them forget everything but focus on only one thing - the thing that hasn't come yet, but they know it will.
And when it comes, it changes the world.
-------
I have finals but I spent a day and a night browsing all information about my coming child.
I google everything I could possibly think of. Just to make sure I know enough.
But yeah.. no one knows enough.
And now I understand why parents always get overexcited while waiting for their child to be born.
They want to make it best for the most wonderful miracle that's happening..
So they would definitely be over-prepared..
Thousand plans were made.
Even if they don't eat nutrition, their kid will. If they never get exercise, their kid will--and everyday.
Dirt, germ, dust -- will be marked as the most hazardous enemy.
Their kid will be vaccinated, will be taken a good care of, will be held with love.
They will keep searching for what is good, what is better, and what is the best.
And from now on, they cannot go to bed without thinking about the future. A bit concern. But mostly excitement.
Once in a while, they realize what life means.
-------

Spring Break สั้นๆ จบไปในช่วงเวลาสั้นๆ แต่มีความสุขมากที่ได้หยุดพักผ่อน

ไม่ได้ไปเที่ยวไหน การได้นอนเฉยๆก็สบายดีเหมือนกัน จวงโหลดหนังมาให้ดูเพียบ

หนึ่งในนั้นคือ "เมียหลวง" ห้าๆ ตอนแรกมีคนบ่นว่าหนังอะไรไร้สาระ พระเอกเลว หยั่งงั้นหยั่งงี้ สุดท้ายก็ติดจนได้ - -"

เหตุผลที่คนบ่นให้ไว้คือ "เพราะไม่รู้ตอนจบ"  การได้คาดเดาก็ทำให้ตื่นเต้นเช่นนี้เอง

แต่ที่ชอบมากๆกว่านั้นคือ Heroes ขอบคุณจันทรีอีกเช่นเคยที่หลอกให้ดู

ตอนแรกที่ได้ดู Episode 1 ไม่รู้ว่ามันเป็นซีรีย์ ผูกเรื่องดีมาก ภาพก็ดี นึกว่าเป็นหนังอะ ดูไปจนจบหนึ่งตอนก็งง ว่าทำไมมันจบแ้ล้ว จนจวงบอก "มีอีกยี่สิบกว่าตอน" เง้ยยย



ดูแล้วเก็บไปฝันทุกคืนเลย (ทั้งร้ายและดี)

Season แรก มีหนึ่งสิ่งที่คล้าย Watchmen ก็คือ ผู้หวังดีและอ้างว่าประสงค์ดีอยากจะ Heal the world แต่วิธีคือปาระเบิดลงไปให้คนตายเล่นๆก่อน เดี๋ยวมันก็สำนึกกันเอง แล้วโลกก็จะกลับมา United ผู้คนรักกัน ไม่เป็นไรหรอกแค่ 0.07%

บ้าป่าววะ

มนุษย์ก็คือมนุษย์ เปลี่ยนธรรมชาติของมนุษย์ไม่ได้หรอก แม้แต่ไอคนที่คิดจะเปลี่ยนคนอื่นกลับไม่ยอมเปลี่ยนแปลงตัวเอง จะเปลี่ยนแปลงโลกแล้วคิดว่าตัวเองเก่งอยู่เหนือคนอื่นอยากจะควบคุมสังคม แค่คิดก็เหมาะกะตำแหน่งตัวโกงละ ถ้าอยากให้โลกดีขึ้นจริงก็ให้ฮิโระเทเลพอร์ทตัวเองไปดาวอื่นซะแล้วสร้างสังคมใหม่ในอุดมคติตามสบาย อย่าลืมปลูกต้นไม้ด้วยนะ

แต่ว่านั่นละ Heroes สนุกชะมัดเลย ห้าๆ

Watchmen ก็ดีนะ ดูแล้วเศร้าๆ แ่ต่เพลงเพราะอะ ชอบเพลงนี้มากๆ --> Sound of Silence


จะจบปีหนึ่งละ ไรวะเนี่ยยย ได้เวลาเลือกวิชาปีสอง

ไม่รู้จะลงไรดี อยากลงนู่นนี่ เวลาก็ติดขัด อยากเรียน Com Sci ให้เ่ก่งๆ แต่คิดไปคิดมา คงไม่ได้เกี่ยวกะวิชาที่ลงมากขนาดนั้น ก็ต้องขวนขวายเรียนรู้เองไปด้วย ติดแค่ขี้เกียจอะดิ แรงบันดาลใจมักมาตอนว่าง แต่เปิดเทอมจะเอาเวลาที่ไหนไปว่าง

พูดถึงความอยากแล้วก็อยากนู่นอยากนี่มากมาย อยากเรียนดี อยากได้ทุนทำ  Research อยากไป Internship อยากเป็นตัวแทนแข่งขัน(อะไรก็ได้ เช่น กินปู) อยากได้รางวัล  อยากได้เงินใน Pet Society มาตกแต่งห้องน้อง Luffy ให้สวยๆ

คิดไปเรื่อยเปื่อยเบื่อยๆ คิดไปคิดมาก็ได้ข้อสรุปว่า

It doesn't matter หวะ ได้ก็ดี ไม่ได้ก็ดี

ความลับของชีวิต คือการไม่ต้องคิดเหี้ยไรมาก

ไม่ช่ายยย

คิดดี ทำดี ก็พอ

เพราะ Destiny is written..

A Nightmare after Valentine : ขวัญผวาชายละเมอบุกห้องกลางดึก!!!

ชืิ่่่อภาษาไทย : by Chan
ผู้กำกับ : บอกมาว่าใคร จะไปตบหัว
Soundtrack : Chan
พากย์ไทยโดย : Toy
Rate : 13PG

Copyright ©2009 Merriweather 107. All rights reserved.

เชิญรับชมได้เลยค่ะ

+++++++++++++++++++++++++++++++

(ดนตรีเปียโนบรรเลงเพลงหวานขับกล่อมบรรยากาศอันแสนสุข)

14 กุมภาพันธ์ วันแห่งความรัก... หนุ่มสาวจูงมือกันออกไปเดินเล่น วันเสาร์จึงเงียบเหงาไร้เงาใครๆใน Merriweather ดอร์มเล็กๆน่ารักที่ปั๊ปเอ่ยปากเมื่อเจอครั้งแรกว่า "เหมือนบ้านพักตากอากาศ" 

แชนแอนด์ทอย (Chan and Toy) ที่ทุกคนเรียกชื่อสลับเสมอ ไม่รู้ใครเป็นใคร สุดท้ายลงเอยด้วยชื่อแพ็คคู่ ทอยแอนด์แชน (Toy and Chan) แชนแอนด์ทอย (Chan and Toy) ชอยแอนด์แทน (Choy and Tan) เดินมาคนเดียวยังเรียกฝากไปถึงอีกคนได้ - -" เอาล่ะๆ ไม่เป็นไร คงอารมณ์เดียวกับ จอย ตวง ที่มาได้ยังไงก็ไม่รู้บ่อยๆเช่นกัน

เดี๋ยว มัวแต่ขยายจนลืมจบประโยค แชนด์แอนด์ทอย คู่หูรูมเมทห้อง 107 สอง Thai Residents แ่ห่งเมอรี่เวเธอร์ ตัดสินใจใช้เวลาพักผ่อนวันหยุดนอนกลิ้งเกลือกอย่างสบายใจในห้อง (ที่ชาวบ้านว่ากันว่า) สุด Cool ! วันเสาร์ทั้งที่ขอมีพักผ่อน ทั้งวันจึงหมดไปกับการทำอาหาร แชนที่เกลียดผักหนักหนาได้ไปแอบซื้อผักกาดขาวมาเมื่อสองวันก่อน (เป็นผักชนิดเดียวที่เธอชอบและยอมกิน) ตอยทนรบเร้าเสียงร้องขอต้มจืดผักกาดขาวไม่ได้จึงตกลงร่วมมือกันทำอาหารนานๆครั้งในรอบทศวรรษ

ตกเย็นตั้งโต๊ะ ก็กินกันอิ่มหนำสำราญ ต้มจืดผักกาดขาวใส่วุ้นเส้นและลูกชิ้นหมูออกมาน่าประทับใจ แชนโรยสาหร่ายอีกนิดหน่อยให้ดูเหมือนออกมาจากภัตตาคาร ผัดมาม่าใส่ซากลูกชิ้นและซากผักกาดขาวราดน้ำมันหอยปรุงด้วยผงมาม่ารสต้มยำน้ำข้นของตอยก็ออกมาไม่เลว ตอยทอดไข่ดาวอีกสองฟองโปะหน้าให้ดูเหมือนลูกกะตาสองลูก บรรยายซะเสล่อแต่อร่อยอย่าบอกใคร สาเหตุที่แท้จริงของการทำกับข้าวก็เพราะตอยแอนด์แชนเงินหมดถังแตกแล้วนั่นเอง สู้ไม่ไหวกะ 30 เหรียญต่อมื้อที่โดนพี่ๆ ลากไปกินสองสามครั้งต่ออาทิตย์ อยู่บ้านทำกินเองนี่แหละประหยัดตังค์สุขสดใสสบายใจแฮ

ตกดึกทอยแอนด์แชนตกลงกันว่าจะรีเฟรชห้อง จึงเอาผ้าปูที่นอน ปลอกหมอน ผ้าห่ม หมอนข้าง หมอนน้องหมีสีสัน ฯลฯ ไปซักทำความสะอาดให้หมด เนื่องจากเป็นหวัดกันร้ายแรงเมื่ออาทิตย์ที่แล้ว จึงต้องฆ่าล้างเผ่าพันธุ์พวกแบคทีเรีย+ไวรัสตัวร้ายให้หมดสิ้นไปจากห้อง กระบวนการอันยิ่งใหญ่นี้ใช้เวลาไปพอสมควร จนเราเหนื่อยอ่อนล้มตัวนอนบนเตียงนุ่มสดสะอาดใหม่ ณ เวลา 3 นาฬิกา (AM)

แม้ว่าปกติทุกๆวันเราจะเข้านอนกันด้วยความปลอดภัย แต่คืนนั้นก็มีอะไรผิดปกติไปนิดหน่อย และทุกคนก็ลืมสังเกต

นั่นคือ

ประตูห้องไม่ได้ล๊อค

(ตึงตึงตึง ตะแหล่นแต่นแต๊น ดนตรีเปลี่ยนโทน)

กลางดึก :::

"เฮ้ยๆ เว้ยๆๆ"  ขณะที่ตอยฝันฝันฝัน ฝันร้ายเป็นประจำเหมือนเช่นทุกๆคืน อยู่ดีๆก็รู้สึกถึงแรงกดลงบนเตียงและความเคลื่อนไหวเนิบนาบด้านซ้ายมือ

"งือออ" ตอยแง้มเปลือกตาขึ้นด้วยความงุนงง เห็นเงาดำๆของมนุษย์ร่างใหญ่คลานคว่ำหน้าเนิบนาบๆๆ ใกล้เข้ามา

' เฮ้ย จวง แกขึ้นผิดเตียงแล้ว ' ตอยพยายามจะเอ่ยปากบอกออกไป เพราะปกติแชนนอนเตียงด้านขวา คิดว่าสงสัยจะละเมอเดินเข้าห้องน้ำแล้วลืม ไรงี้

เงามนุษย์ร่างใหญ่ยังไม่หยุดเคลื่อนไหว ตอยเริ่มเอะใจยังไม่ทันจะส่งเสียง ก็รู้สึกว่ามีแรงดึงจากมือปริศนาจากทางด้านขวา

ก็จวงคลานมาเหมือนเต่าด้านซ้าย แล้วห้องนอนก็มีกันแค่สองคน แล้วไอมือนั่นมาจากหนายยยย

ว้ากกกกกกกกกกก!

หันไปแล้วก็ตกใจกว่า

เพราะจวงนอนอยู่ในที่ที่ควรจะนอน ชันตัวขึ้นนิดหน่อย หันหน้ามาทำหน้าเฉยๆ มือรั้งเราไว้ไม่ให้ตกใจ (ตกใจเสร็จไปสองรอบแล้วย่ะ)

"เฮ้ยยย" ตอยเริ่มโวยวาย ทางซ้ายก็จวง ทางขวาก็จวง สมองตัดสินใจไม่ทันว่าจะลุกวิ่งหนีไปทางไหนแล้วจะโวยวายใส่ใคร

ปรากฏว่าจวงทางซ้ายหยุดคลานแล้วฟุบหน้าลงตรงหมอนแน่นิ่งไป

แล้วจวงทางขวาก็กระซิบกระซาบบอกว่า "เฮ้ย ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร มันละเมอ"

...มัน...??? ... มันไหนวะเนี่ยย แล้วเข้ามาไ้ด้ยังงายยย

เพ่งมองดีๆ จวงทางซ้ายก็กลับกลายเป็นชายร่างใหญ่นอนคว่ำหน้า สยองกว่าเดิม

ส่วนจวงตัวจริงก็มีท่าทีแน่นิ่งผิดสังเกต ไม่กระโตกกระตากอันใด ทิ้งให้ตอยหัวใจจะวาย ทั้งตกใจ ทั้งมึน ทั้งงง

"ต้องปลุกมัน ต้องปลุก" จวงเสนอทางแก้ แต่ตกลงว่าเป็นมันไหน ก็ยังไม่บอก

จวงเดินไปเปิดไฟ ตอยเขยิบๆหนีไปทางขวา จวงเดินไปตีๆตบๆให้มันตื่น

มนุษย์ประหลาดขยับพลิกตัวเผยให้เห็นโฉมหน้า !

ไอเด็กที่อยู่ชั้นสองห้องตรงหัวเรานี่เอง หน้าตาบวมๆตาแดงๆ ปรือๆ

"Hey! Aeryk ! Wake up. Go back to your room." แชนพยายามปลุก อิเอริกนี่ก็กลิ้งๆ เปลี่ยนจากท่านอนคว่ำเป็นนอนหงาย แล้วก็กางแขนขายึดเตียงทั้งเตียงของตอยผู้โชคร้ายไป

' เฮ้ยยยยย เพิ่งซักมาเมื่อกี้เรยยยย ฮือๆๆ เตียงสะอาดนุ่มใหม่ของช้านนนน ' ตอยได้แต่ร้องไห้รำพันในใจ ก็อิเอริกนี่ดูโสโครกเหมือนเพิ่งกลับมาจากข้างนอก ไม่ได้อาบน้ำมาแหงๆ แถมหน้าตาเมาๆเหมือนไปคลุกฝุ่นมา

"Are you okay?" ตอยถาม เห็นหน้ามันเหมือนเพิ่งโดนรุึมกระทืบมา

"Yeah ! yeah . I'm fine." ยังมีหน้ามาตอบอีก แล้วหลับตาต่อ

"No !!! Get up. Go back to your room!" แชนเริ่มฟรี้คเอ้าท์

"okay" อิเอริคก็พึมพัมพึมพัมแล้วหลับต่อ

เฮ้ยยยยยยยยยยยยยยย ไอบ้านี่ ทำงี้ได้ไงเนี่ย นี่มันเตียงช้านนนน ห้องช้านนนนนน

สถานการณ์เริ่มตึงเครียดเมื่อวิธีแรกใ้ช้ไม่ได้ผล

ตอยกับจวงจึงจำใจต้องตื่นและหนีออกจากเตียงไปประชุมกันในห้องน้ำ

จวงเล่าสถานการณ์ให้ตอยฟังดังนี้ :

มีคนเปิดประตูเข้่ามาในห้องกลางดึก เข้ามาปุ๊ปก็เปิดไฟสว่างจ้า จวงตื่นขึ้นมางงมาก ก็เห็นอิเอริคเดินเข้ามา มันเดินมามองที่เตียง แล้วพยายามจะยกเตียงจวง (เย้ย) เสร็จแล้วไม่สำเร็จ มันก็เดินไปจะเข้าไปห้องน้ำ แต่ประตูห้องน้ำล๊อค มันเขย่าดังกึกๆ เสร็จแล้วก็เข้าไปได้ไงไม่รู้ เปิดประตูห้องน้ำทิ้งไว้ จวงก็เลยแอบมองต่อ มันก็มองหน้าตัวเองในกระจก แล้วก็เอามือขยับกางเกง จวงตกใจมาก ภาวนาว่าอย่ามาฉี่ในห้องชั้นนะ แต่ัมันก็ไม่ได้ทำอะไร (เฮ่อ โล่งอก) เสร็จแล้วมันก็ปิดไฟห้องน้ำ เดินกลับเข้ามาในห้อง แล้วมาพยายามจะยกเตียงตอยคราวนี้ พอยกไม่สำเร็จ ก็เดินไปปิดไฟ เดินกลับมายืนที่ปลายเตียงตอย แล้วก็คลานขึ้นมาจนตอยตื่น

พวกเราสรุปกันว่า อินี่ทั้งเมาและละเมอ ปกติตอนกลางวันมันเป็นคนดี ไม่น่าจะมีเจตนาร้าย มันคงเดินเข้าห้องผิดคิดว่าเป็นห้องมัน เพราะมีการเปิดไฟ แถมมาเลื่อนเตียงอีก คงงงว่าใครมาจัดห้องมันใหม่ เดินเข้าห้องน้ำก็ถูก (ห้องชั้นบนแบบแปลนเหมือนห้องเรา) พวกเราว่าจะไปปลุกเพื่อนอีกห้องให้มา่ช่วย แต่ก็เกรงใจเพราะมันดึกมาก แต่มาปลุกๆๆๆ มันก็ไม่ตื่น ไม่รู้จะทำไง (เรากลัวมันอ้วกใส่เตียงสะอาดสุดนุ่มด้วย เลยไม่กล้าไปตอแย) ถกกันไปถกกันมา ตอยก็จำได้ว่าเคยได้ยินเพื่อนอีกห้องเล่าในโต๊ะกินข้าวว่าอิเอริคนี่มานอนที่พื้นห้องวันนึง ไม่รู้ไปทำอีท่าไหน แสดงว่าเป็นเรื่องปกติของมัน สรุปว่า ใกล้เช้าแล้ว มีสองทางเลือกคือกลับไปนอนเตียงจวงกันสองคน หรือ ตื่นไปเลยไม่ต้องนอน

ไม่เฉลยละกันว่าเลือกทางไหน แต่แบบเซ็งมากที่เตียงสะอาดสุดนุ่มถูกยึดครอง แถมไอตัวขี้เมายังนอนกรนเป็นระยะ บางทีก็ละเมอพูดคนเดียว พอจวงถามไป ก็ตอบมาราวกับไม่ได้หลับ พอดีจวงอยากศึกษาพฤติกรรมการละเมอของคน เลยเก็บข้อมูลได้นิดหน่อย ...

เฮ้อ จบเรื่องเล่าวันวาเลนไทน์เพียงเท่านี้

ข้อคิด : อย่าลืมล๊อคห้องทุกครั้ง

(ลาลาลา ดนตรีจบ)

++++++++++++++++++++++++

เพิ่มเติม ติดตามรายงานข่าวภาคภาษาอังกฤษได้ที่นี่